De wind

Zaterdagmorgen is mijn moment. Koffie, opgeladen batterijen en SD-kaartjes liggen op de bijrijdersstoel. Dan ga ik met de pick up naar de polder om mijn wildcamera’s op te halen en op een nieuwe locatie weer te installeren. De camera’s stonden de afgelopen week op het Hoogeland van Groningen aan een slaperdijk. Ik ging ze weer installeren bij de zeedijk.

Het was koud vanmorgen. Gelukkig was het nagenoeg droog. Voor dat ik op de plek van bestemming was, moest ik een flink stuk over een boerenpad. Dat ging niet snel en ik had alle tijd om de omgeving in me op te nemen. Het land lag er grijs en grauw bij, de zon liet zich niet zien en er was niet veel activiteit van vogels of andere dieren.

Op de plaats van bestemming controleerde ik nog even mijn social media en stapte enthousiast uit de auto. Maar dat was snel over. Het was koud. Windkracht 5 met een temperatuur van 8 graden. Die combinatie maakt de gevoelstemperatuur vrij onaangenaam. Stevig doorstappen dus. Mijn handen werden rood en er vormde zich een drup onder m’n neus. Goed om me heen kijkend naar eventueel wild of vogels, maakte ik snel de camera los en ging in stevige pas terug naar de auto. Ik was blij dat ik weer zat. Zakdoek voor de dag, stevig snuiten en op naar de volgende camera. Ik moest even wat moed verzamelen om uit te stappen. Ik wist nu hoe koud het buiten was. Maar die camera moet er toch weg, dus de rits tot boven toe dicht en gaan. Ik was snel terug.

De wildcamera legt het wild in dit wintervoedselveldje aan de slaperdijk vast


Bij de zeedijk voelde het nog kouder. Ik moest een flink stuk lopen langs percelen voor ik bij het perceel was waar ik de laatste camera neer wilde zetten. Mijn handen waren inmiddels weer rood aangelopen en de drup aan de neus negeerde ik maar gewoon. Ik was toch alleen in die grote koude polder. Ik verlangde naar mijn warme keuken met vloerverwarming. Naar koffie en gezelligheid. Wat bezielde me om in die koude polder rond te zwalken? Ik ging maar wat harder lopen. Op de goede plek aangekomen moest ik even zoeken naar de beste plek voor de camera. Waar heb ik het meeste kans op passerend wild? Welke kijkrichting moet ik kiezen? Ik voelde de kou door mijn kleren heen gaan. Thuis ligt de krant te wachten, dacht ik nog. En misschien is er wel warme chocolademelk. Nadat ik de camera had geplaatst en wat foto’s van de omgeving had gemaakt liep ik terug. Weer dat lange stuk bij de percelen langs. Nu pal tegen de wind in. De wind waaide door mijn trui heen, mijn bodywarmer in. De camera’s staan weer, nu kan ik op weg naar de koffie.
Ik moest even glimlachen. Heerlijk.
Onder het lopen dacht ik er over na hoe het kan dat ik zo graag buiten ben, maar nu toch verlang naar m’n warme keuken en de koffie.

De wind beïnvloedt zelfs de groeirichting van de bomen


Toen ik weer terug reed, kwam ik bij een klein zijweggetje richting zeedijk. Zo dichtbij, daar moet ik even heen, vond ik. Onderaan de dijk parkeerde ik mijn auto en klom de dijk op. Ik keek nog even achterom. Mijn auto stond moederziel alleen in het weidse polderlandschap.

Eenzaam in het grote polderlandschap

Bovenop de dijk was het uitzicht adembenemend. Een en al ruimte. Kwelders vol gras, planten en water. Daarachter de zee, zover als ik kon kijken. De golven schuimden, de wind joeg over de kwelder. Geen sterveling, behalve ik. De wind trok zich niks van kleren aan, hij joeg er dwars doorheen. Ik voelde de kou op m’n blote lijf. En toen wist ik waarom ik hier was. Hier lag het antwoord. De zee en de wind. Ik hou van hun grootheid en kracht. De hele morgen heb ik de wind verwenst, maar daar boven op de dijk, toen ik hem voelde in zijn volle kracht, had ik hem lief.

Ik hou van de kracht van de wind en de onmetelijke grootheid van de zee. Hoever ik ook kijk, ik kan de zee nooit overzien. Ik kan het gevecht aangaan met de wind, maar ik zal het nooit winnen. Die zekerheid doet me goed. Het maakt me klein en geeft me rust. Zo onmetelijk groot en sterk, niemand zal de zee en de wind aan banden kunnen leggen. We hebben ons maar te schikken.

De zee en de wind hebben vrij spel op de kwelders


Thuis was de koffie heerlijk. Maar ik heb nu al zin in volgende week zaterdag. Dan ga ik de kou weer in.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

twintig + 9 =