Stijgende melkproductie én fosfaatafzet

Naar aanleiding van “Meer melk, geen mestoverschot” in DAGBLAD VAN HET NOORDEN, 27 september 2014.

De veehouderij beleeft roerige tijden. Nu het melkquotum vanaf 2015 geen beperkende factor is, lijkt het erop dat veel boeren hun productie willen uitbreiden. Verschillende melkfabrieken in Noord Nederland anticiperen daarop door hun capaciteit te verhogen. In totaal kan er straks 30% meer melk verwerkt worden. Naast de (verdwijnende) melkquotering zijn er echter meer grenzen, opgelegd door “Brussel”. De grens die nu als eerste bereikt lijkt te worden, is de uitstoot van fosfaat. Gedeputeerde Staten van Groningen, Fryslân en Drenthe hebben daarom opdracht gegeven te onderzoeken of de quotering van fosfaat de capaciteitvergroting van de melkfabrieken zou beperken.

Dit bleek niet het geval. Er kan 130% van de huidige melkproductie geleverd worden zonder beperkingen vanwege fosfaatnormering. Maar niet zonder slag of stoot.
Daarvoor moet er beperkt worden in de uitstoot per bedrijf. Het scheiden van mest in een dunne en een dikke fractie is een oplossing. Ook kan er fosfaatarmer gevoerd worden en is het afstoten van niet melkproducerend vee (zoals jongvee) een optie. De eerste en de tweede optie zullen waarschijnlijk uitvoerbaar zijn, maar van de laatste verwacht ik minder. Het gaat immers om de toekomstige melkveestapel?
Naast deze bedrijfsmatige maatregelen wordt er ook gesproken over de afzetmogelijkheden op landbouwgrond. Met landbouwgrond worden alle bedrijfspercelen (of gewaspercelen) bedoeld. Dus veeteelt, akkerbouw, hobbyboeren, pachtgronden van particulieren, terreinbeherende organisaties etc. Het huidige areaal landbouwgrond kan de maximale hoeveelheid fosfaat aan. Maar wat gebeurt er als alle landbouwgrond tot het fosfaatplafond wordt bemest?
De ruige, pollige paardeweitjes en schapenkampjes van hobbyboeren veranderen in monotone glimmende biljartlakens.
Of erger nog, de (botanisch) waardevolle percelen binnen de Ecologische Hoofdstructuur, of zo u wilt het Nieuwe NatuurNetwerk? Let wel, de percelen binnen de EHS dienen beschermd te worden vanwege hun (potentiële) natuurwaarde. Op deze percelen zorgen beperkende of andere unieke omstandigheden in bodem, grondwater en gebied voor zeldzame natuurwaarden die Nederland dient te beschermen tegen uitsterven. Zo hebben wij dat afgesproken met “Brussel”.
Maar ook buiten de EHS verschijnen mogelijke knelpunten. In de weidevogelkerngebieden is fosfaat een heikel punt. Een teveel aan bemesting beperkt de voedselhoeveelheid voor volwassen, maar vooral jonge opgroeiende vogels. In de huidige situatie is bemesting de belangrijkste oorzaak voor de achteruitgang van onze weidevogelpopulatie. Als hier meer fosfaat toegediend gaat worden, staat dat in regelrechte relatie met een verdere achteruitgang van de weidevogelpopulatie. Ook hierin hebben de provincies en het rijk een verplichting aan “Brussel”. We zijn verplicht om de populatie weidevogels maximale kansen te geven om zich te handhaven en te kunnen groeien.

En op langere termijn. Wat gebeurt er in, voor de natuur, waardevolle gebieden als er handel in fosfaatafzet ontstaat? Wat als grondeigenaren geld belangrijker vinden dan natuurwaarden?
Wat gebeurt er op boerenbedrijven die aan agrarisch natuurbeheer, zoals weidevogelbeheer doen? Gaan de weidevogelpercelen zwaarder bemest worden ten koste van de vogels?
Dit zijn zeer waarschijnlijke gevolgen op de langere termijn en misschien ook wel op korte termijn.

Ik weet niet of deze factoren mee zijn gewogen in het onderzoek, maar ik heb de indruk dat het niet zo is.
Hoewel ik niet verwacht dat de stijgende melkproductie op zeer korte termijn tot bovengenoemde problemen leidt, zijn ze wel degelijk realistisch op de langere termijn.

Een dringend verzoek aan Gedeputeerde staten van Groningen, Fryslân en Drenthe om deze gevolgen mee te laten wegen in eventuele besluiten!


Comments

Stijgende melkproductie én fosfaatafzet — 1 reactie

  1. Het is idd bepaald door het rijk ,het fosfaatquotum niet aan 1 regio toe te wijzen en de gedeputeerden van de 3 provincies hebben gepleit voor samenwerking met boeren om toch die uitstoot kwijt te kunnen
    Artikel geplaatst door Redactie weekbladen op 9-09-14 – See more at: file:///C:/Users/Davi/Pictures/noorden-en-rijk-praten-verantwoorde-groei-landbouw.htm#sthash.F9pZ3wbG.dpuf
    -gaat om samenwerking met akkerbouwers om mest kwijt te kunnen

    Met een mestplan op maat per bedrijf kan de opbrengst van de gewassen hetzelfde blijven, terwijl de hoeveelheid stikstof en fosfaat in het water aanzienlijk afneemt, dit geeft de BLGG ook aan; balans in de bodemtoestand

    Verder is beperking/ derogatie wellicht goed voor de weidevogels;
    zoveel mogelijk bemesten met vaste mest en drijfmest en reguleren met kunstmest, daardoor het gras groeit langzamer, wat minder werkzaamheden in het veld vergt en dus meer mogelijkheden biedt voor soorten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

10 + 16 =